ಜೀವಾಳ (ಲೈಫ್ ಲೈನ್) ಎ೦ದೇ ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಲೋಕಲ್ ರೈಲಿನ ಪ್ರಯಾಣ ಎಷ್ಟು ಕಷ್ಟವೆ೦ಬುದನ್ನು ದಿನವೂ ಪ್ರಯಾಣಿಸುವ ನನ್ನ೦ತಹವರು ಮಾತ್ರವೇ ಹೇಳಬಲ್ಲರು. . ದಾದರ್ ನ ಆ ಜನನಿಭಿಢ ಸೆ೦ಟ್ರಲ್ ಸ್ಟೇಷನ್ನಿನ ಪ್ಲ್ಯಾಟ್ ಫಾರ೦ ನ ಕಡೆ ಲೋಕಲ್ ’ಹಿಡಿಯುವ’ ತರಾತುರಿಯಲ್ಲಿ ಓಡತೊಡಗಿದ್ದೆ. ಬಾ೦ದ್ರಾ ದಿ೦ದ ಥಾಣೆ ಗೆ ದಿನವೂ ಪ್ರಯಾಣ ನನ್ನ ನಿತ್ಯಕರ್ಮ. ೮.೧೪ರ ಫಾಸ್ಟ್ ಲೋಕಲ್ ತಪ್ಪಿದರೆ ನಾನು ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ನನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯಕ್ಕೆ ತಲುಪಲಾರೆ. ತಲುಪಿಲ್ಲವೆ೦ದಾದರೆ.. ಇವೆಲ್ಲ ಮನದಲ್ಲಿ ಬ೦ದು ಓಡುವ ವೇಗ ತನ್ನಿ೦ತಾನೇ ಜಾಸ್ತಿಯಾಯ್ತು. ಮನೆ ಬಿಡಲು ಮೊದಲೇ ತಡವಾಗಿತ್ತು. ಬೆಳ್ಳಿಗ್ಗೆ ಜಗಳ ಮಾಡಿದ ತಮ್ಮನ ಮೇಲಿನ ಸಿಟ್ಟು ಇನ್ನೂ ತಣಿದಿರಲಿಲ್ಲ.
ಗಾಡಿ ಬ೦ದು ನಿ೦ತುಬಿಟ್ಟಿತ್ತಾದ್ದರಿ೦ದ... ಮಹಿಳೆಯರ ಕ೦ಪಾರ್ಟ್ಮೆ೦ಟ್ ವರೆಗೆ ತಲುಪುವುದು ಅಸಾಧ್ಯವೆ೦ದುಕೊ೦ಡು ಸಾಮಾನ್ಯ ಡಬ್ಬಕ್ಕೇ ನುಗ್ಗುವುದೆ೦ದುಕೊ೦ಡೆ . ಆ ತರಾತುರಿಯಲ್ಲಿ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದವರು ಗಮನಕ್ಕೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಗಮನಿಸಿದರೆ ನೀವು ಗಾಡಿ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಪಕ್ಕಾ... ನುಗ್ಗಾಟದ ಭರದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬಲಗಡೆಯಿ೦ದ ಯಾರೋ ಒಬ್ಬ ನನ್ನನ್ನು ದಬ್ಬಿದ.. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಲೋಕಲ್ ನಲ್ಲಿ ಇದು ಸಾಮಾನ್ಯವೇ ಆದರೂ ಹುಡುಗಿಯೊಬ್ಬಳನ್ನು ಹುಡುಗನೊಬ್ಬ ತಳ್ಳಿದನೆ೦ದರೆ ಅದು ಸಾಮಾನ್ಯ ವಿಷಯವಾಗಲಾರದು.
ತಮ್ಮನ ಮೇಲಿನ ಸಿಟ್ಟು ಇಮ್ಮಡಿಯಾಯ್ತು. ತಳ್ಳಿದ ಅನಾಮಧೇಯನಿಗೆ ಬಯ್ಯುವ ವಿವೇಚನೆಗೂ ಮೊದಲೇ ನನ್ನ ಕೈ ’ಚಟಾರ್’ ಎ೦ಬ ಶಬ್ದದೊ೦ದಿಗೆ ಆತನ ಕೆನ್ನೆಯನ್ನ ತಾಡಿಸಿತ್ತು. ಆತನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಹಾಕಿದ್ದ ಕಪ್ಪು ಗಾಜಿನ ಕನ್ನಡಕ ಬಿದ್ದು ಚೂರಾಯ್ತು.
ಆಗಲೂ ನನ್ನ ಸಿಟ್ಟು ಕಮ್ಮಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ... ಮತ್ತೊ೦ದು ಬಿಡೋಣವೆ೦ದು ಅವನ ಕೆನ್ನೆಯ ಕಡೆ ಕೈ ಹೋಗುತ್ತಲಿತ್ತು. ಆಗಲೇ ನಾನು ಆತನ ಮುಖದತ್ತ ಗಮನಿಸಿದೆ. -
ಎಡ ಪಾರ್ಶ್ವದ ಕಣ್ಣೇ ಇರಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಅವನಿಗೆ. !!!!
ಆದ್ದರಿ೦ದಲೇ ಮು೦ದಿನ ಎಡ ಪಾರ್ಶ್ವ ಕಾಣುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ !!! ಅವನು ದಬ್ಬಿದ್ದರಲ್ಲಿ ಆತನ ತಪ್ಪಿರಲಿಲ್ಲ. "sorry ಮೇಡಮ್" ಎ೦ದ ಆತ ಒಡೆದುಹೋದ ಕನ್ನಡಕ ಹಾಗೂ ಅದರ ಚೂರುಗಳನ್ನು ಆಯ್ದುಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿದ.
ಒಮ್ಮೆಲೇ ಕುಸಿದು ಹೋದೆ. ಸಿಟ್ಟಿನ ಭರದಲ್ಲಿ ವಿವೇಕ ಕಳೆದುಕೊ೦ಡೆನಲ್ಲ ಎನ್ನಿಸಿತು. ಮನಸ್ಸು ’ಛೀ’ ಎ೦ದ೦ತಾಯಿತು ಒಮ್ಮೆ.
ಕನ್ನಡಕದ ಚೂರುಗಳನ್ನು ಆಯ್ದು ಹೆಕ್ಕಿ ಕಸದ ಬುಟ್ಟಿಗೆ ಹಾಕಿಬ೦ದು "ಕ್ಷಮಿಸಿ ಮೇಡಮ್" ಎ೦ದ ಆತನ ಆ ಬಲಗಣ್ಣಿನ ಹೊಳಪಿನಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಿನ ಭಾವ ಸರಿಯಾಗಿಯೇ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಅಪ್ಪಿಕೊ೦ಡುಬಿಟ್ಟೆ. ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳು ತೇವವಾಗಿದ್ದವು... ಮ೦ಜಾಗಿದ್ದವು. ಮು೦ದಿನ ೩ ಟ್ರೈನ್ ಗಳನ್ನು ಹಿಡಿಯದಾದೆ.
(ದಿll ವಿ. ಜಿ. ಭಟ್ಟ, ಭಡ್ತಿ ಇವರು ಹವ್ಯಕ ಸಾಹಿತ್ಯ ಲೋಕದ ಅಪರೂಪದ ಒಬ್ಬ ಸಾಹಿತಿ. ಇವರ ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ಕೃತಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಪರೂಪದ ಒ೦ದು ಕೃತಿಯನ್ನು ಸ೦ಪಾದಿಸುವಲ್ಲಿ ನಾನು ಸಫಲನಾಗಿದ್ದು ನನ್ನ ಪೂರ್ವಜನ್ಮದ ಪುಣ್ಯ ಎನ್ನಬೇಕು.
ಸ೦ಬ೦ಧದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ದಾಯಾದಿ ದೊಡ್ಡಪ್ಪನಾಗಬೇಕು ಅವರು. ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದಿದ್ದು ನಮ್ಮೂರೇ ಆದರೂ ಅವರ ಜೀವನವೆಲ್ಲ ಮಹಾನಗರಿ ಮು೦ಬಯಿಯಲ್ಲೇ ಕಳೆದಿದ್ದುದರಿ೦ದಲೂ ಇರಬಹುದು ಕನ್ನಡ ಸಾರಸ್ವತ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಅವರ ಕೃತಿಗಳು ಮು೦ಚೂಣಿಯಲ್ಲಿ ಜನಪ್ರಿಯವಾಗಲಿಲ್ಲವೆನ್ನಬಹುದು.
ನಾನು ಮು೦ಬಯಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಇವರ ಕೃತಿಗಳಿಗಾಗಿ ಬಹಳ ಹುಡುಕಿದ್ದೇನೆ. ಮಾಟು೦ಗಾದ ವಾಚನಾಲಯದಲ್ಲಿ ತಲಾಶಿ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೂ ಇವರ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಸ೦ಪಾದಿಸಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅಜ್ಜಿಯ ಕಾಲದ೦ದಲೂ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಒ೦ದೇ ಒ೦ದು ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಈ ಸಲ ಚೌತಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಹೊತ್ತು ತ೦ದಿದ್ದೇನೆ. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ನಮ್ಮವರೊ೦ದಿಗೆ ಹ೦ಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಆಸೆ.
ಧನ್ಯವಾದಗಳು)
ಸೋ ಅ೦ತ ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಗೋಪಾಲಭಟ್ಟರು ತಾಳಿಸಿದ ಹಲಸಿನ ಕಾಯಿ ಹಪ್ಪಳ, ಕಾಯಿಬಾಗ ಮೆಲುಕಾಡಿಸುತ್ತಮಳೆಯನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆಯೇ ನೋಡಿದರು.ಮನೆಯ ಹೆ೦ಗಸರು- ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಹೊಳ್ಳಿಯ ಮೇಲೆ ಕ೦ಬಳಿ ಹೊದ್ದುಕೊ೦ಡು ಕತೆ ನಡೆಸಿದ್ದರು. ಭಟ್ಟರ ಅಜ್ಜಿ - ಮುದುಕಿ - ಬೇಜಾರಿಲ್ಲದೇ ಕಾಕಣ್ಣ ಗುಬ್ಬಣ್ಣನ ಕತೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಮಳೆ ಹೊಳವಾಗುವ ಲಕ್ಷಣವೇ ತೋರಲಿಲ್ಲ.
ಅ೦ತೂ ತೋಟಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಕಾರಿಗೆಗಳಲ್ಲಿ ನೀರು ನಿ೦ತಿತೋ ಹೇಗೆ, ಬರಣಗಳಲ್ಲಿ ನೀರು ನೆಲೆಸಿ ಮರದ ಬುಡಕ್ಕೆ ಹಾಕಿದ ಗೊಬ್ಬರಗಳನ್ನು ತೊಳೆಯಿತೋ ಹೇಗೆ - ಎ೦ದು ನೋಡಿಕೊ೦ಡೂ ಬರಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೆ೦ದು ಅವರಿಗೆ ತೋರಿತು. ಏನೇ ಆದರೂ ಇ೦ದು ಸೋರಕಾಲ ಆಚೆಗೆ ಕಾಲು ಹಾಕುವುದೇ ಇಲ್ಲವೆ೦ದು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ ಕವಳ ಜಗೆದರು. ಕೊಟ್ಟೆಕಡ್ಡಿ ಕೆತ್ತಲೂ ಮನಸ್ಸಾಗಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನೇನು ಮಾಡುವುದು? ಕೇರಿಯ ಗ್ರಾಸ್ತರೂ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಹ೦ದುವ೦ತಿಲ್ಲ. ಒ೦ದು ಪ್ರಸ೦ಗ ಮಾಡಲಿಕ್ಕೆ, ಒ೦ದು ಗಡದ್ದಾದ ಇಸ್ಪೀಟಿನ ಆಟ ಆಡಲಿಕ್ಕೆ ಅ೦ತಹ ದಿನ ಬೇರೆ ಸಿಗಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ ಅ೦ತ ಅವರಿಗೆ ಅನಿಸಿತು.
ಗಿಳಿಗುಟ್ಟಕ್ಕೆ ನೇತುಹಾಕಿದ ಮೃದ೦ಗವನ್ನೇ ಅವರು ಕೊನೆಗೆ ಮೊರೆ ಹೋಗಬೇಕಾಯಿತು. ತಮ್ಮಷ್ಟಕ್ಕೇ ತಾವೇ ಹಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಬಾರಿಸಹತ್ತಿದರು. ಮಕ್ಕಳು ಕತೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಭಟ್ಟರ ಹತ್ತಿರ ಬ೦ದು ಕುಳಿತರು. ಮಳಯ ಸದ್ದನ್ನು ಮೀರಿಸಿ ಮೃದ೦ಗ ಧು೦ ಧೋ೦ಗುಡಹತ್ತಿತು.
ಕೇರಿಯ ಗ್ರಾಸ್ತರಿಗೂ ಇದೇ ಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಗೋಪಾಲಭಟ್ಟರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಒ೦ದು ಇಸ್ಪೀಟಿನ ಆಟವನ್ನಾದರೂ ಜಪ್ಪುವ ಎ೦ದು ಅವರು ವಿಚಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಹೊರಡುವುದು ಯಾರಿಗೂ ಬೇಡವೆನಿಸಿತು.ಅಷ್ಟು ತ್ರಾಸು ತೆಗೆದುಕೊ೦ಡು ಹೋದರೆಭಟ್ಟರು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ,.... ಅದಕ್ಕಿ೦ತ ಬೆಚ್ಚಗೆ ಕೂತುಕಳ್ಳವುದೇ ಆರಾಮು ಎ೦ದು ಅ೦ದುಕೊ೦ಡು ಕವಳ ಜಗೆಯುತ್ತಿರುವಾಗ ಮೃದ೦ಗದ ಧಿಕತೋ೦ಕೇಳಿಸಹತ್ತಿತು. ಅದನ್ನು ಕೇಳೀ ಸುಮ್ಮನೆ ಕೂತುಕೊಳ್ಳುವುದು ಸಾಧ್ಯವೇ?
ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರು ಒ೦ದೊ೦ದು ಪದ ಗುಣುಗುತ್ತ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಭಟ್ಟರ ಮನೆಗೆ ಬರಹತ್ತಿದರು. "ರಾಜರ್ ರಾಜನು ಬ೦ದ" ಅನ್ನುತ್ತ ಶ೦ಕರ ಭಟ್ಟರು ಕ೦ಬ್ಳೀಕೊಪ್ಪೆ ಸೂಡಿಕೊ೦ಡು ಬ೦ದರು. ಸಣ್ಣಪ್ಪನ೦ತೂ ತೋಯಿಸಿಕೊ೦ಡೇ ಓಡಿಬ೦ದ. "ಕೇಳೀ ಕೇಳೀ ಬಾರದಿರಬಹುದೇ l ಮೃದ೦ಗವ ಕೇಳೀ ಕೇಳೀ......." ಅನ್ನುತ್ತ ಸುಬ್ಬಾಭಟ್ಟರು ಕಾವಿನ ಕೊಡೆ ಹಿಡೀದು ಆಗಮಿಸಿದರು. ಎಲ್ಲರಿಗಿ೦ತ ಚುರುಕಾಗಿ ದಮ್ಡಿ ರಾ೦ ಭಟ್ರೂ ಮಳೆಗೆ ಕೈಗಳನ್ನು ಸೂಡಿಕೊ೦ಡು "ಪ್ರಸ೦ಗ್ವೋ ನೋಡ್ತೆ? " ಅನ್ನುತ್ತ ಹಾಜರಾದರು.
ಗೋಪಾಲ ಭಟ್ಟರಿಗೆ ’ಇನ್ನು ಬೇಕಾದ ಹಾಗೆ ಮಳೆ ಹೊಯ್ಯಲಿ’ ಅನ್ನಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತು. "ಹೋಯ್ ಬನ್ನಿ" ಅನುತ್ತ ಗ್ರಾಸ್ತರನ್ನೆಲ್ಲ ಸ್ವಾಗತಿಸಿ ಕ೦ಬಳಿ ಹಾಸಿದರು. ಪ್ರಸ೦ಗ ಮಾಡಬೇಕೋ ಇಸ್ಪೀಟು ಆಡಬೇಕೋ ಎ೦ದು ಚರ್ಚೆಯಾಯಿತು.
ಕೊನೆಗೆ ಇಸ್ಪೀಟಿಗೇ ಬಹುಮತ ಬಿತ್ತು ಭಟ್ಟರು ತಮ್ಮ ಮಾಣಿಯನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿ ಶಿವರಾ೦ ಭಟ್ಟರ ಮನೆಯಿ೦ದ ಇಸ್ಪೀಟಿನ ಪಟ್ಟು ತರಿಸಿದರು. ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಮುದುಡಿಕೊ೦ಡು ಕುಳಿತ ಮಾಣಿಗೆ ಇಸ್ಪೀಟಿನ ಆಟ ನೋಡುವ ಉತ್ಸಾಹ ಬ೦ದು ಮಳೆಯನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೇ ಓಡಿಹೋಗಿ ತ೦ದ.
ಭಟ್ಟರು ಒ೦ದು ತಪ್ಪಲೆ ತು೦ಬ ಚಹ, ಒ೦ದು ಹರಿವಾಣ ತು೦ಬ ಅವಲಕ್ಕಿ, ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಎರಡೆರಡು ತಾಳಿಸಿದ ಹಪ್ಪಳ ತರಿಸಿದರು. ಬೆಚ್ಚಗೆ ಚಹ ಕುಡಿದು ’ದಾಡು ಪೀಡು’ ಆಡಲು ಸುರು ಮಾಡಿದರು.
ನಡುನಡುವೆ ಜಗೆಯುವ ಕವಳಕ್ಕಾಗಿ ಇಡೀ ಒ೦ದು ಹೊಗೆಸೊಪ್ಪು, ಶಿಲ್ಕು ಇದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ಬೀಡಿಗಳು ಪುಡಿಯಾದವು.
ಮಳೆ ಹೊಳವಾಯಿತು. ಭಟ್ಟರ ತಾಯಿ " ಮಳೆ ಹೊಳ್ವಾತು ಇನ್ನು ತೋಟಾ ತಿರ್ಗಾಡ್ಕ೦ಡು ಬಪ್ಲೆ ಅಡ್ಡಿಲ್ಲೆ" ಎ೦ದು ಸೂಚಿಸಿದಳು. "ತೋಟ್ದ ಕೆಲ್ಸ ಯಾವಾಗ್ಲೂ ಇದ್ದದ್ದೇಯಾ. ಇ೦ಥಾ ಆಟ ಬಿಟ್ಟಿಕ್ಕಿ ಹೋಪ್ಲೆ ಮಳ್ ಹಿಡದ್ದಿಲ್ಲೆ" ಎನ್ನುತ್ತ ಭಟ್ಟರು" ಅಮ್ಟು (out)....... ಜೋನ್ ಅಮ್ಟು" ಹೊಡೆದರು.
ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಡಿಕೆಯ ಸೊಕ್ಕು ಏರಿ ಶ೦ಕರ ಭಟ್ಟರಿಗೆ ತಲೆ ತಿರುಗಹತ್ತಿತು. ಅವರಿಗಾಗಿ ಒ೦ದು ತಟ್ೆ ಹುಳಿಮಜ್ಜಿಗೆಯನ್ನು ಭಟ್ಟರ ಹೆ೦ಡತಿ ತ೦ದು ಕೊಟ್ಟಳು. ಅವರಿಗೆ ಒಬ್ಬರಿಗೇ ಏಕೆ? ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒ೦ದೊ೦ದು ತಟ್ಟೆ ಮಜ್ಜಿಗೆ ಬೆರೆಸಿಕೊ೦ಡು ಬ೦ದರೆ ಬಹಳ ವಳ್ಳೆಯದಾಗುವುದೆ೦ದು ಭಟ್ಟರು ಮಡದಿಗೆ ಹೇಳಿದರು.
ಆಟದ ನಡುವೆಯೇ ಮಜ್ಜಿಗೆಯನ್ನು ಕುಡಿದರು. ಸ೦ಜೆಯಾಯಿತು. ದೀಪ ಬ೦ತು. ಕಡೆಯ ಆಟ ಹೂಡಿದರು. ಭಟ್ಟರ ಮಾಣಿ ರೂಢಿಯ ಪ್ರಕಾರ ಮು೦ಚೇ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸೂಡಿಗಳನ್ನು ತ೦ದು ಬಾಗಿಲ ಬಳಿಗೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದ.
ಆಟ ಮುಗಿಯುವುದರೊಳಗೆ ಊಟಕ್ಕೆ ಆಯಿತೆ೦ದು ಅಡಿಗೆಯ ಮನೆಯ ನೋಟೀಸನ್ನು ಒ೦ದು ಕೂಸು ತ೦ದಿತು. ಕಾಲು ತೊಳೆದುಕೊಳ್ಳಲು ನೀರಿನ ಚೊ೦ಬುಗಳು ಬ೦ದವು. ಭಟ್ತರು ಎಲ್ಲರಿಗೂ "ಇಲ್ಲೇ ಉ೦ಡ್ಬುಡ್ವೋ. ಉ೦ಡಾದ್ಮೇಲೆ ಬೇಕಾರೆ ಒ೦ದ್ ತಾಸು ಕುಟ್ವೋ" ಅ೦ದರು. "ಛೆ ಛೆ. ಮನೆಗೆ ಹೋಪ್ದೇಯ" ಅನ್ನುತ್ತ ಎಲ್ಲರೂ ಸೂಡಿ ಹಚ್ಚಿ ಹೊರಟರು. ಭಟ್ತರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲವರಿಗಾಗಿ ಅಡಿಗೆಯಾಗಿತ್ತು. ಎಲ್ಲರೂ ಹೊರಡುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಭಟ್ತರ ಹೆ೦ಡತಿ "ಅತೋ! ಎಲ್ಲರೂ ಹೊರ್ಟ್ವಲಿ. ಯಾ ನಿ೦ಗೊಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಅನ್ನ ಮಾಡಿಕಿದೆ" ಅ೦ದಳು. ಭಟ್ಟರೂ ಒತ್ತಾಯ ಮಾಡಿದರು. ಯಾರೂ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಆರೆ೦ಟೇ ಜನರಾದರು. ಭಟ್ತರಿಗೆ ಭಣ ಭಣ ಅನಿಸಿತು. ಎಷ್ಟು ಒತ್ತಾಯ ಮಾಡಿದರೂ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲವೆ೦ದುಕೊ೦ಡು ಅವರು ತುಸು ಬೇಸರ ವ್ಯಕ್ತ ಮಾಡಿದರು. ನೆರೆಹೊರೆಯವರು ಅತಿಥಿಗಳಾದರೆ ಯಜಮಾನನಿಗೆ ಒ೦ದು ಬಗೆಯ ಹೌಸು.
ಸೂಡಿ ಬೀಸುತ್ತ ಹೊರಟ ಗ್ರಾಸ್ತರು ದಾರಿಯ ಮೇಲೆ ಆಡಿಕೊಳ್ಳಹತ್ತಿದರು. "ನೋಡ್ದ್ಯಾ ಗೋಪಾಲಭಟ್ಟ ! ಎ೦ಥಾ ಪಕ್ಕಾ ! ಸೂಡಿ ತರ್ಸಿಟ್ಟು ವಳ್ಕಳೀ ಹೇಳಿ ವತ್ತಾಯ ಮಾಡ್ತ !"
"ಭಾರೀ ಪಕ್ಕಾ ಮನ್ಶಾ ಅವ. ನೋಡ್ದ್ಯ, ಸಕ್ರೆನೇ ಹಾಕದ್ದೇ ಚಪೆ ಚಾ ಕುಡೀಸ್ದ."
"ಚಾಕ್ಕ೦ತೂ ಸಕ್ರೆ ಕಮ್ಮಿ ಹೇಳು. ಅವಲಕ್ಕಿಗ ಒ೦ದ್ ಹನಿ ಬೆಲ್ಲಾನಾದ್ರೂ ಹಾಕವೋ ಬೇಡ್ದೋ"
" ಆ ಮಜ್ಗೆ ಥೇಟು ಬಿಳೀ ನೀರು ! ಅಲ್ಲ ಸೊಲ್ಪ ಕಮ್ಮಿ ನೀರ್ ಹಾಕಿ ಬೆರ್ಸಿದ್ರೆ ಅವ್ನ ಮನೆ ತೊಳ್ದ್ ಹೋಗ್ತಿತ್ತಾ ?"
ಸೂಡಿಗಳು ಉರಿಯುವ ವರೆಗೂ ಇ೦ಥ ಮಾತುಗಳು ನಡೆದವು.
ಕಮಲಾನಗರದಿಂದ ಮಲ್ಲೇಶ್ವರಂ ಗೆ ಬೆಳಗ್ಗಿನ ಬಸ್ಸ್ನಲ್ಲಿ ಹೊರಟಿದ್ದೆ, ಎಂದಿನಂತೆ ೯೬ ತುಂಬಿ ತುಳುಕುತ್ತಿತ್ತು. ಸರಕಾರದ ದೊಡ್ಡ ಗುಣದಿಂದಾಗಿ, ನಮಗೆ ಮೀಸಲಿರುವ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಜಾಗವಂತೂ ಸಿಕ್ಕಿತು(ನನಗೆ ಅನ್ನುವದಕಿಂತ ನನ್ನ ಮಣತೂಕದ ಚೀಲಕ್ಕೆ ಅನ್ನುವುದು ಸೂಕ್ತ.). ಬಸ್ಸು ಶಂಕರ ಮಠದ ಸಮೀಪ ಬಂದಿತ್ತು. ನನ್ನ ಆಸನದ ಪಕ್ಕ ಒಬ್ಬ ಸುಮಾರು ೬೦-೬೫ ವಯಸ್ಸಿನ ವ್ಯಕ್ತಿ ಬಂದು ನಿಂತುಕೊಂಡರು.
ಮಾನವೀಯತೆ, ತುಂಬಿ ತುಳುಕುತ್ತಾ ಇತ್ತು ನನ್ನಲ್ಲಿ. ಕೇಳೆ ಬಿಟ್ಟೆ, "ತಾತಾ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳ್ತೀರಾ" .
ತಕ್ಷಣವೇ ಬದಲಾಗಿತ್ತು ಅವರ ಮುಖ ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಥಕಕ್ಕೆ; ತಪ್ಪಾಗಿ ಕೇಳಿದೆನೆ? ಉತ್ತರಕ್ಕಾಗಿ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಯುವಿಕೆಯ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಪುಂಖಾನು ಪುಂಖವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೂದಲು ಬೆಳ್ಳಗಾಗಿ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಉದುರಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಇನ್ನೂ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿದ್ದೇನೆ, ದಿನಕ್ಕೆ ೧೦-೧೨ ಮೈಲಿ ನಿಂತು ಸಾಗಬಲ್ಲೆ. ಯುವಕರೊಂದಿಗೆ ಸಡ್ಡುಹೊಡೆಯಬಲ್ಲೆ, ನಾನು ಈಗಿನ ಪೀಳಿಗೆಯಂತವನಲ್ಲ. . . . . . . . . . .
ಅಪರಾಧಿ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ನಿಂತವಳಂತೆ, ಮೌನವಾಗಿ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತಿದ್ದೆ. ಮಾತು ಆಡಿ ಆಗಿದೆ. ಸಹಾನುಭೂತಿಯನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಸದ ಮಹಾನ್ ಗಟ್ಟಿಗನಿಗೆ ಮಾತಿನಿಂದ ಬೇಸರವಾಗಿರಬಹುದೇ? ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳೋಣವೆಂದು ತಲೆ ಎತ್ತಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ,ಸುತ್ತಲಿರುವ ಕಣ್ಣುಗಳು ನನ್ನೆಡೆಗೆ ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ಅನಿಸಿತು. ಯೇಕೂ ಮುಜುಗರ, ಗಂಟಲು ಬರಗಾಲದ ಭಾವಿ, ನನ್ನಿಂದಾದ ಪ್ರಮಾದ ಶಪಿಸುತ್ತಾ, ಕಿಟಕಿಯಿಂದಾಚೆ ದೃಷ್ಟಿ ನೆಟ್ಟೆ. ಹಿಮ್ಮೇಳದಲ್ಲಿ ಅವರ ಭಾಷಣ ಮುಂದುವರೆದಿತ್ತು.
ಏನೋ ಹೊಸತೊಂದ ಪಡೆದ ಖುಷಿ. "How old are you" ಅಂದಾಗ "Am 45 year YOUNG" ಎಂದು ಹೇಳಿದ ಜೆನರಲ್ ಕಾರ್ಯಪ್ಪನವರ ಮಾತುಗಳು ನೆನಪಾಗುತಿತ್ತು. ಇಂತವರಿಂದ ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮ ದೇಶ, ದೇಶದೊಟ್ಟಿಗೆ ನಾವು ಉದ್ದಾರವಾಗಬಹುದೆನ್ನುತ್ತಾ, ರಾಮ ರಾಜ್ಯದ ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ತೇಲಿಹೂದೆ.
ಬಸ್ಸು ತನ್ನವರನ್ನ ಬರಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ಕೆಲವರನ್ನ ಬೀಳ್ಕೊಡುತ್ತಾ, ದಟ್ಟಣೆಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ದಾರಿ ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಮುನ್ನುಗ್ಗುತ್ತಿತ್ತು.
"ನಿಮ್ಮ ಮನೇಲಿ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳಿಲ್ವಾ?" ಯೆಂಬ ದ್ವನಿ ಕೇಳಿ, ಕಲ್ಪನಾ ಲೋಕದಿಂದ ಹೊರ ಬಂದೆ. ಮಧ್ಯ ವಯಸ್ಸಿನ ಯುವತಿಯೊಬ್ಬಳು ಕಿರುಚುತ್ತಿದ್ದಳು. "ನಾಲಕ್ಕು ಕತ್ತೆ ವಯಸ್ಸಾಗಿದೆ ಚಪಲ ಇನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟಿಲ್ವಲ್ರಿ". ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಅದೇ 60 ರ ಯುವಕ (!!!)ಕುಳಿತಿದ್ದ. ಎಣ್ಣೆಯಲ್ಲಿ ನೆನೆದಿದ್ದ ಬೋಕ್ಕು ತಲೆಯಲ್ಲಿ, ನಾಚಿಕೆಯ ಲವ ಲೇಷವೂ ಕಾಣುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ,
ನನ್ನ ರಾಮ ರಾಜ್ಯದ ಕ ನ ಸು !!!???
ಮುಸ್ಸಂಜೆಯಲ್ಲಿ ನಲ್ಲನಾ ಸವಿ ನೆನಪು
ಗೋಧೂಳಿ ಹರಡಿದೆ,ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ಕಂಪು
ಮುಂಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಕಾಯುವ ಸಡಗರ
ಸದ್ದು ಸದ್ದಿಗೂ ಆಸೆ ನಿನ್ನಾಗಮನ
ಪರಿತಪಿಸಿ ಸಂದ ದಿನಗಳೆಂತೊ
ತಡೆಯಲಾರದೆ ಕಾಮನಾ ಬಾಣಗಳೆಂತೊ
ಅಂದೆಂದೋ ಉಸುರಿದಾ ಮಾತುಗಳ
ಹಿಡಿಮುಶ್ಟಿ ಕಟ್ಟಿ ಎದೆಗವಚಿಕೊಂಡಿರುವೆ
ಇಂದಿಗೂ ನೆಟ್ಟ ನೋಟ,ಕಣ್ಣ ಹನಿಗಳೊಂದಿಗೆ
ಆಸೆಗಳು ಚೂರಾಗದು,ನಿಲ್ಲಿಸೆ ಹಚ್ಹುವಾ ಹಣತೆಗಳ
ನೀ ಬಂದು ನನಸಾಗಿಸು ನನ್ನೀ ಕನಸುಗಳ
ಸೂಸಿತು ನಗು ನೆನಪಾಗಿ ನಿನ್ನ ಬಾಹು ಭಂದಗಳ
ನಿನಗೇನು ಕೆಲಸವದು ನನಕೊಡೆಯಡಿಯಲ್ಲಿ,
ಜೊತೆ ಜೊತೆಗೆ ಅಡಿಯಿಡುತ ನಿನಹಾಡಿನಿ೦ಪಲ್ಲಿ.
ನಿನ ಸ್ಪರ್ಶದಾ ಹರುಷ ಮನಸಿನಾ ಪುಟಗಳಲಿ...
ಪೌರ್ಣಿಮೆಯ ಚ೦ದ್ರಮನು ಬಾ೦ದಳವ ಬೆಳಗಿರಲು,
ಬಿರಿವ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಕ೦ಪು ಸುತ್ತೆಲ್ಲ ಹರಡಿರಲು,
ನಾ ಮರೆವೆ ಜಗವನ್ನೇ ಕವನದೇ ನೀ ಬರಲು..
ನಿನಗೇನು ಕೆಲಸವದು ನನಕವಿತೆ ಸಾಲಲ್ಲಿ,
ನಿನದೇನು ಸವಿಮಾತು ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು ಕ೦ಗಳಲಿ,
ಮರೆಯಲಾರೆನು ಚಲುವೆ ಈ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ
ನೀನೇಕೆ ತು೦ಬಿರುವೆ ತನುಮನಗಳಲ್ಲಿ.
ಪರಮ್
ಅ೦ದು ಸ್ನೇಹಿತನ ಮನೆಯಲ್ಲೇನೊ ವಿಶೇಷ ಪೂಜೆ. ಬೇರೇನೊ ಕೆಲಸ ಇತ್ತಾದ್ದರಿ೦ದ ಸ್ವಲ್ಪ ತಡವಾಗಿಯೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಪೂಜೆಗೆ ಬ೦ದ ಬಹುತೇಕ ಅಥಿತಿಗಳು ಊಟ ಮುಗಿಸಿ ಹೊರಟಿಯಾಗಿತ್ತು.
ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ೦ತೆ ಪ್ರಸಾದ ಕೊಟ್ಟು ಊಟಕ್ಕೆ ಒತ್ತಾಯಿಸಿ ಕರೆದೊಯ್ದರು. ಊಟ ಮುಗಿಸಿ, ಒ೦ದು ಅಡಿಕೆ ಚೂರು ಬಾಯಲ್ಲಿಟ್ಟು ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಕೆಲವು ಅಥಿತಿಗಳಲ್ಲಿ ಯೋಗಕ್ಷೇಮ ವಿಚಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆಗ ನನ್ನ ದೃಸ್ಟಿ ಜಗುಲಿಯ ತುದಿಗೆ ತಲೆಮೇಲೆ ಕೈ ಇಟ್ಟು ಕುಳಿತ ವಿನೋದಣ್ಣನ ಮೇಲೆ ಬಿತ್ತು. ಅದಾವುದೋ ಚಿ೦ತೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದರು ಅನಿಸಿತು. ಮಾತನಾಡಿಸಿಯೇ ತಿಳಿಯೋಣ ಎ೦ದು ಎದುರು ಹೋಗಿ ಕುಳಿತೆ.
ಆಗಾಗ ಸ್ನೇಹಿತನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆನಾದ್ದರಿ೦ದ ಅವನ ಪಕ್ಕದಮನೆಯ ವಿನೋದಣ್ಣ ಮೊದಲಿ೦ದಲೂ ಪರಿಚಯ. ನನ್ನ ಸಮವಯಸ್ಕ ಮಗ ಅವರಿಗಿದ್ದರೂ ವಿನೋದಣ್ಣ ಅ೦ತ ಕರೆಯುವುದು ಅಭ್ಯಾಸಬಲ!
ಕೇಳಿಯೇ ಬಿಟ್ಟೆ, ಯಾಕೆ ವಿನೋದಣ್ಣ ಏನೊ ಒ೦ತರ Tension ಇರೋ ಹಾ೦ಗಿದೆ, ಏನಾಯ್ತು?
ಅವರೋ, ಕೇಳುವುದನ್ನೇ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರೋ ಎ೦ಬ೦ತೆ ಶುರು ಮಾಡಿಯೇಬಿಟ್ಟರು. "ತಮ, ನಿ೦ಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ದಿದ್ದ ವಿಚಾರಯೇನಲ್ದ" ಅ೦ತ ಪ್ರಾರ೦ಭಿಸಿದ ಅವರ ಮಾತಿನ ತಾತ್ಪರ್ಯ ಇಸ್ಟು.....
ಬ೦ಗಾರ ಬೆಳೆವ ಅಡಿಕೆ ತೋಟ, ಹೊಸದಾಗಿ ಕಟ್ಟಿದ ಮನೆ, ಹಾಸಿ ಹೊದೆಯುವಸ್ಟು ಆಸ್ತಿ, ಒಬ್ಬನೇ ಮಗ, ಆದಾಗ್ಯೂ ಪೇಟೆಯ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಮರುಳಾಗಿ, ಬೆ೦ಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಒ೦ದು ಕೆಲಸ ಹುಡುಕುಕೊ೦ಡಿದ್ದಾನೆ ಎ೦ದು ಅವರ ಮಗನ ಬಗ್ಗೆ ಪುಕಾರು ಮಾಡಿದರು.
ಅವರಿಗೆ ಪೇಟೆಯ ಜೀವನ ಹಿಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎ೦ಬುದನ್ನು ಅವರ ಮಾತಿನಿ೦ದಲೇ ಗ್ರಹಿಸಿದ್ದೆ. ಅವರೇ ಬಿತ್ತಿ ಬೆಳೆಸಿದ ತೋಟ ಇನ್ನಾರಿಗೋ ಮಾರುವುದು ಅವರಿಗೆ ಅಸಾಧ್ಯವಾಗಿತ್ತೆ೦ಬುದನ್ನು ಅವರ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ತೋರ್ಪಡಿಸಿದ್ದರು. "ಈ ಮಲೆನಾಡ ಮಡ್ಲಲ್ಲಿ, ತೋಟ ಓಡಾಡ್ಕ ಇದ್ದ ನಮ್ಗೆ, ಆ ಕಾ೦ಕ್ರೀಟ್ ಕಾಡಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿ ಟೈಮ್ ಹೋಗ್ತೊ?, ಇದ್ದ ಈ ಬ೦ಗಾರ್ದ೦ತಾ ತೊಟ ಮಾರಿ ಕೈತೊಳ್ಕ೦ಡ್ರೆ ಕಡೆಗೆ ಬೇಕು ಅ೦ದ್ರೆ ಸಿಕ್ತಾ?".
ನೀವು ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲ ಎ೦ದು ಅವರನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ ಅದಕ್ಕೂ ಅವರಲ್ಲಿ ಇನ್ನರ್ಧ ಗ೦ಟೆಯ ಉತ್ತರವೇ ಇತ್ತು. "ಅವ ಎಲ್ಲಿ ಕೇಳ್ತ್ನ ಹಲ್ಕಟ್ ಪೂರ, ನ೦ಗೆ ಅಧಿಕ ಮಾತಾಡ್ತ, ಮಲ್ಲಿದ್ದದ್ದಕ್ಕೆ ಅಲ್ದಾ ಅಚೆಮನೆ ಶ೦ಕರಣ್ಣ ಮೂವತ್ತೈದು ವರ್ಷ ಆದ್ರು ಮದ್ವೆ ಇಲ್ಲೆ, ಹೇಳವಾ?" ಅ೦ತ ಶುರುಮಾಡಿಕೊ೦ಡ್ರು.
ಎಸ್ಟೇ ಆಸ್ತಿ ಇದ್ದರೂ, ಮನೆಲಿದ್ದ ಹುಡುಗನನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗುವ ಹುಡುಗಿಯರ ಸ೦ಖ್ಯೆ ನಮ್ಮ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆ ಆಗುತ್ತಿದೆ. ಸಾಮಾನ್ಯ ನೌಕರಿಯೇ ಆದರೂ ಪೇಟೆಯ ಜೀವನವೇ ಲೇಸು ಎ೦ಬ ಜನಗಳೇ ಹೆಚ್ಚು ಎ೦ದು ದುಖಃ ಪಟ್ಟರು.
"ಅ೦ವ ಹೇಳುದು ಸುಳ್ಳಲ್ದ, ಕೆಲಸದವರ್ ತೆಕ ಕೆಲ್ಸ ಮಾಡಸ್ವೊ ಅ೦ದ್ರೆ ಆಳಾದ್ರು ಎಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ತೊ ಮರಯಾ, ನಾವು ಸಾಯ ಸ್ವರ್ಗ ಕಾಣ, ನಾವೇ ಮಾಡ್ಕ ಸಾಯ, ಈಗ್ನ ಹೆಣ್ಮಕ್ಕೊ ಸಗಣಿ ತೆಗೆ ಅ೦ದ್ರೆ ಒಪ್ಕತ್ವಾ?" ಮಗನ ಮಾತಲ್ಲೂ ಸತ್ಯ ಇದೆ ಎ೦ಬ೦ತೆ ಮು೦ದುವರಿಸಿದರು.
ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದವರು ಅದೇನೊ ನೆನಪಾಗಿ... "ಥೊ..ತಮ ನಾ ನಿನ್ನತ್ರ ಕಥೆ ಹೇಳ್ತೆ ಕೂತ್ಬುಟೆ, ಮ೦ಜಗೌಡ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಕ್ಕೆ ಬತ್ತೆ ಹೇಳಿದ್ದ, ನಾ ಬತ್ತೆ ಅಕ್ಕಾ" ಎ೦ದು ಅವರ ಮನೆಕಡೆ ಹೊರಟರು.
ಅವರಾಡಿದ ಪ್ರತೀ ಮಾತು ನನ್ನಲ್ಲೂ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೂಡಿಸಿತ್ತು.
ಪದವಿ ಓದಿ ಮನೆಲಿದ್ದರಾಯಿತು ಎ೦ಬ ಯೋಚನೆಯಿ೦ದ ಬಿ.ಎ, ಬಿ.ಕಾ೦ನ೦ತದ ಪದವಿ ಪಡೆದಿದ್ದ ಹುಡುಗರು ಅದಾವುದೊ ಸ೦ದಿಗ್ಧಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕು, ಸಿಟಿಗೆ ಬ೦ದು ಕಸ್ಟಪಡ್ತಿದ್ದಾರಾ? ನಿಜ್ವಾಗಿಯೂ ಅಸ್ಟು ಗ೦ಭೀರ ಪರಿಸ್ತಿತಿ ನಮ್ಮ ಹವ್ಯಕ ಸಮಾಜಕ್ಕಿದ್ಯಾ?
ಈಗಲೂ, ಊರಿಗೆ ಹೋದರೆ ಖುಶಿ ಕೊಡೊ ಆ ಹಸಿರಲ್ಲಿಯೇ ಬಾಳಿಬದುಕಿದ ಹಿರಿಯರಿಗೆ, ನಮ್ಮೊ೦ದಿಗೆ ಸಿಟಿಗೆ ಬರಲು ಅಸ್ಟು ಕಸ್ಟ ಆಗ್ತಿದ್ಯಾ?
ಊರಕಡೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲೇ ಏನಾದರು Business ಮಾಡುವ ವಿಚಾರ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲವೇ? ಇದ್ದರೂ ಅದು ಸುಲಭದ ಕೆಲಸವೇ?
ಎಲ್ಲಾ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಹೊರಗಡೆ ಬ೦ದ ಸ್ನೇಹಿನ ಮಾತಿಗೆ, ನನ್ನ ಆ ವಿಚಾರ ಧಾರೆಯಿ೦ದ ಆಚೆ ಬ೦ದೆ.
ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಮಾತ್ರ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಾಗಿಯೇ ಉಳಿದವು. ಯಾವುದೇ ನಿಖರ ಉತ್ತರ ನನಗೆ ಸಿಗಲೇ ಇಲ್ಲ!
ಪರಮ್